خدایا ؛


چشمانم را درویش ،  و زبانم را بدون نیش ، و قلبم را پر ریش ،  ومرا مسلط بر نفس خویش ،  بگردان ! . . .

                                                                                                                     آمین

بُد مرا شب دوشین، بزمکی به پنهانی
کز دَرم درآمد یار، با جمال نورانی

گفتمش از این عالم عالمی بود خوش تر
دست زد به زلف و گفت عالم پریشانی